هرمرد سالى 400 روپيه و براى هرزن 300 روپيه داده مىشد . حتى براى آن زن محمدزايى كه شوهر غير محمدزايى داشت . در اين معاش مفت نه تنها اولاد سردار پاينده محمد خان ، بلكه اولاد برادران پاينده محمد خان نيز شامل بودند و سرداران بزرگ ، معاشات گزاف جداگانه داشتند . امير عبد الرحمان خان بعضا براى سردارانى كه در خارج مىزيستند نيز از خزانه افغانستان معاش مستمرى مىپرداخت ، چنان‌كه براى سردار محمد ابراهيم خان پسر امير شير على خان كه [ به ] هند فرار كرده بود سالانه 48 هزار روپيه معاش مىداد درحالىكه در افغانستان براى يك هزار روپيه بيت المال يك خانواده از بين برده مىشد . » « 1 » دكترين عبد الرحمان در مورد تبعيض قومى از سران افريقاى جنوبى در گذشته و يا سفيدپوستان قديم امريكا در برابر سياهان امريكا پيچيده‌تر و عميق‌تر بود ، زيرا او با وضع ماليات و گرفتن پول به عنوانهاى مختلف ، حتى قدرت نفس كشيدن را نيز از باشندگان افغانستان گرفته بود . مرحوم غبار مىنويسد : « در سال 1896 سرداران كابل عريضه و عهدنامه‌اى به نام تمام محمدزاييها به امير عبد الرحمان خان تقديم و لقب ضياء الملة والدين را در تمغائى از طلا نقش و به امير اطلاق نمودند . امير اين عريضه و عهدنامهء محمدزاييها را طبع كرده و با تعدادى مسكوكات طلا و نقره كه حاوى اين لقب بود در ولايات افغانستان منقسم و روز 26 اسد هرسال را جشن « اتفاق ملت » به تقريب اعطاى اين لقب معين كرد و هم امر نمود كه به شكرانهء اين لقب ملت افغانستان

--> ( 1 ) . افغانستان در مسير تاريخ ، چاپ احسانى ، ص 1053 .